Birazdan son kez çalacakmış okulumuzun zili,
Karnelerimizi verecekmişsin öğretmenim.
Saçlarımızı okşayacakmışsın sevgiyle,
Gözlerimizden öpecekmişsin…
Ve ardından girecekmişiz upuzun bir tatile.
Bütün bunlar doğru mu öğretmenim?

Biz almasak olmaz mı karnelerimizi?
Biz tatile de çıkmasak,
Bahçemizde koşuşsak her zamanki gibi…
Sonra şuracıkta sıralansak, “Andımız”ı okusak
Ya da en sevdiğimiz şeyi yapsak sınıfımızda,
Yine parmak kaldırsak konuşmak için.
Güzel sözlerini dinlesek mesela…
Biz hep okulumuzda kalsak
Olmaz mı öğretmenim?

Sınıfımız bizsiz ne işe yarar?
Sıralarımıza oturmazsak,
Kitaplarımızı koymazsak masamıza;
Seni bekleyemezsek heyecanla,
Ne işe yarar ki sınıfımız öğretmenim!
Hem Atatürk de bizi göremezse karşısında
Üzülmez mi, bulutlanmaz mı o mavi gözleri;
“Nerde benim çocuklarım!” demez mi öğretmenim?

Biliyoruz, diyeceksin ki “Yoruldunuz çocuklar.
Gülün, koşun, eğlenin!
Dinlenmeye de ihtiyacınız var.”
Ah benim canım öğretmenim!
Bizi düşündüğünden böyle söylersin,
Bizim için hep iyi şeyler dilersin;
Ama biz yorulmadık ki öğretmenim!
Her sabah yeniden doğuyoruz güneş misali,
Yeni filizlenen tohum gibi, çiçek gibi…
Okulumuza geliyoruz evimize gelir gibi.
Durup dururken nerden çıktı bu ayrılık şimdi?
Gözlerimizdeki yaşlara bakma sen öğretmenim,
Biz ağlamıyoruz ki…

KADİR TAPSIZ